Bezkontaktowy mikroskop spekularny EM-3000 firmy TOMEY

Autor: dr n. med. Jarosław Miśkiewicz

Kategoria: Okulistyka Artykuł opublikowano w CX News nr 2/21/2007

Jak ważnym elementem w chirurgii przedniego odcinka stanowi śródbłonek rogówki nie należy nikogo przekonywać. Pierwsze wzmianki  o jego roli pochodzą z drugiej połowy XIX wieku kiedy Teodor Leber na podstawie klinicznych obserwacji i wyników badań , przeprowadzonych za pomocą mikroskopu świetlnego, doszedł do wniosku, że komórki pokrywające tylną powierzchnię rogówki mają istotne znaczenie dla zapewnienia przeźroczystości jej warstwy właściwej. Od tego czasu liczni badacze i konstruktorzy opracowali wiele metod badania tej warstwy rogówki. Dopiero wynalezienie mikroskopu lustrzanego  oraz jego udoskonalenie w pełni umożliwiło przyżyciowe badanie śródbłonka.

Obecnie istnieją dwie metody badania. Kontaktowa, która sprawdza się w badaniach doświadczalnych oraz bezkontaktowa  bardziej przydatna w badaniach klinicznych.

Największą trudność w mikroskopii bezkontaktowej stanowi zintegrowanie trzech składowych procesu badania czyli:

  1. ustawienia aparatu w celu uzyskania dobrej  ostrości obrazu komórek
  2. wykonanie w tym czasie wyraźnego zdjęcia  
  3. natychmiastowa ocena morfometryczna komórek śródbłonka.

Wszystkie te elementy łączy i zapewnia ich łatwe zastosowanie w praktyce najnowszy bezkontaktowy mikroskop spekularny EM-3000 firmy TOMEY.

Ustawienie aparatu uzyskujemy dzięki elektronicznej kontroli ruchu. Użytkownik po uzyskaniu obrazu oka na ekranie aparatu pozostawia resztę czynności czujnikom które samodzielnie naprowadzają aparat do pozycji w której może być wykonane czytelne zdjęcie.

W czasie ok. 1-2 sekund aparat wykonuje 15 zdjęć z których najlepsze możemy wybrać do oceny.

W skład oceny morfometrycznej wchodzą:

Poza tym urządzenie analizuje różnice w rozmiarach komórek czyli polymegatyzm jak również pleomorfizm czyli zmiany w kształcie. Jedne i drugie analizy równocześnie są uwidocznione  na wyświetlanych histogramach.

Równocześnie mierzona jest grubość rogówki. Uzyskane przez nas obrazy  mogą być automatycznie drukowane lub przesyłane do komputera w którym możemy je poddać dalszej obróbce lub składować w odpowiedniej przeglądarce.

Doskonałym przykładem  są dwa zdjęcia  przedstawiające śródbłonek rogówki pacjenta przed i 35 dni po operacji zaćmy brunatnej metodą fakoemulsyfikacji. Zwraca uwagę wyraźna zmiana kształtu i gęstości komórek.

Śródbłonek przed operacją Śródbłonek 30 dni po zabiegu

Mając tak wspaniałe możliwości badania komórek śródbłonka mikroskopem sekularnym  EM 3000 powinno być ono standardem w ośrodkach zajmujących się operacjami zaćmy. Pozwala ono wyznaczyć granicę bezpieczeństwa w kwalifikacji chorego do zabiegu.

Więcej informacji na temat mikroskopu spekularnego EM-3000 znajdziecie Państwo na stronie firmy CONSULTRONIX S.A.



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Okulistyka:

Nawigowana terapia laserowa z zastosowaniem systemu Navilas® 577s

Navilas® jest cyfrowym systemem przeznaczonym do nawigowanej laseroterapii siatkówki w oparciu o obraz dna oka. Laser w połączeniu z funduskamerą obrazuje zmiany chorobowe w plamce i na obwodzie siatkówki w czasie rzeczywistym.

Laser nanosekundowy 2RT™ w terapii AMD. Nowe kryterium kwalifikacji

Od około 3 lat dostępny jest na polskim rynku medycznym nanosekundowy laser 532 nm, przeznaczony i zarejestrowany do terapii odmładzającej siatkówkę (retinal rejuvenation therapy; w skrócie 2RT™), u pacjentów ze średniozaawansowanymi stadiami zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (age related macular degenaeration – AMD). To pierwsza i jak dotąd jedyna metoda wykorzystywana do terapii schorzenia w tym stadium zaawansowania. Zabieg laserem 2RT™ to terapia, wokół której toczy się dyskusja co do jej skuteczności, a jednocześnie i przede wszystkim terapia, z którą wiązane są nadzieje na zahamowanie postępu AMD do stadiów zaawansowanych.

Fiksacja transskleralna soczewek wewnątrzgałkowych techniką Yamane (double-needle technique)

Każdy z mikrochirurgów operujących zaćmę spotyka się w codziennej praktyce z pacjentami wymagającymi wszczepienia soczewki wewnątrzgałkowej w sytuacji braku wsparcia tylnej torebki (pierwotnie lub wtórnie). Najczęściej stosowane techniki operacyjne wykorzystują soczewki mocowane do tęczówki przy pomocy klipsów, soczewki do podszycia do twardówki oraz coraz rzadziej stosowane soczewki przedniokomorowe. Wprowadzona przez Shin Yamane w 2017 roku metoda fiksacji soczewki przeztwardówkowo, wydaje się mieć przewagę nad wcześniej stosowanymi rozwiązaniami. Wykorzystuje ona niskotemperaturową diatermię do zabezpieczenia haptenów w obrębie tunelu twardówkowego. Wymienione wyżej, standardowe metody, mogą przyczyniać się do redukcji komórek śródbłonka rogówki, wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, powstawania obwodowych zrostów przedniokomorowych czy, jak w przypadku soczewek podszywanych, do mechanicznego uszkodzenia szwów i przemieszczenia soczewki do komory ciała szklistego. Dodatkową zaletą techniki Yamane jest łatwa dostępność soczewek wewnątrzgałkowych, ponieważ wykorzystuje ona standardowe soczewki trzyczęściowe, które są obecne na większości bloków operacyjnych.