Laserowa korekcja presbiopii (LAPR)

Autorzy: prof. dr hab. n. med. Jerzy Szaflik, dr Justyna Izdebska

Kategoria: Okulistyka Artykuł opublikowano w CX News nr 2/18/2006

W ostatnim czasie prowadzone są intensywne starania opracowania skutecznej chirurgicznej metody korygującej presbiopję. W 1999 roku Lin wprowadził innowacyjną metodę ablacji twardówki przy użyciu lasera - LAPR (Laser Presbyopia Reversal).

Technika ta polega na wykonaniu, w znieczuleniu nasiękowym, 4 par promienistych nacięć twardówki o długości 4,5mm w 4 kwadrantach. Do wykonania nacięć stosuje się laser Er:YAG firmy OptiVision™ oraz sondę firmy SurgiLight (Orlando, Florida, USA). Laser Er:YAG emituje fale o długości 2940 nm, energia pulsu i częstotliwość są zmienne i mogą wynosić odpowiednio 5-250 mJ i 1-30 Hz.

W LAPR wykorzystuje się energię 20mJ a częstotliwość 20 Hz. Takie parametry lasera warunkują wykonanie precyzyjnego cięcia z bardzo mały uszkodzeniem cieplnym tkanki (nie powoduje koagulacji tkanki).

Pierwszy zabieg LAPR w Europie przeprowadzono w 2001 roku. Obecnie metodą LAPR było zoperowanych kilkuset pacjentów, a 85 ma ponad 5 letnie obserwacje.

Do metody LAPR kwalifikują się pacjenci z najlepszą skorygowaną ostrością wzroku do dali 0.5 lub lepszą, akomodacją 2.5 dioptrii, ekwidalentem sferycznym jawnej wady wzroku (MRSE) od –0.5 do +0.75 dioptrii, różnicą MRSE w co najmniej roku przed operacją 0.5 dioptrii, astygmatyzmem 0.75 dioptrii, ciśnieniem wewnątrzgałkowym w granicach 9-22 mmHg, bez uprzednich okulistycznych zabiegów chirurgicznych.

Badania bezpieczeństwa, skuteczności i stabilności techniki LAPR przeprowadzone w Buenos Aires od września 2000, które objęły 35 pacjentów w wieku od 42 do 60 lat, wykazały zmniejszenie naddatku do bliży z +1.0 - +3.0D (średnio +2.27D) przed zabiegiem do +0 - +2.0D (średnio +0.31D) po operacji. W okresie obserwacji (do 12 miesięcy) nie odnotowano przesunięcia refrakcji w kierunku krótkowzroczności ani też regresji presbiopii.

2-letne obserwacje pacjentów po zabiegu LAPR prowadzone przez Kadmbiego na 117 oczach wykazały średni wzrost amplituda akomodacji o 1.9D. W czasie obserwacji nie wykazano znaczącej statystycznie regresji.

Badanie prowadzone w Stanach Zjednoczonych u 30 pacjentów (60 oczu) wykazały u 93% operowanych widzenie J3 lub lepsze. U 100% pacjentów wystąpił wzrost akomodacji o > 1.0 dioptrię (zakres od 1.0 do 3.25 dioptrii). Obserwowane także nieznaczną poprawę widzenia do dali oraz brak wpływu zabiegu na ciśnienie wewnatrzagłkowe.

Dotychczasowe wyniki badań klinicznych nad LAPR wskazują, że zabieg przywraca naturalną akomodację. Pacjenci mogą czytać z bliskiej odległości pracować przy komputerze z odległości pośredniej oraz prowadzić samochód widząc dobrze do dali bez okularów. Średnio zabieg LAPR pozwala zwiększyć operowanemu akomodację o 2 dioptrie co jest wystarczające aby czytać gazetę bez okularów.

Od września 2006 roku zabiegi wykonywane techniką LAPR będą dostępne w Centrum Mikrochirurgii Oka LASER w Warszawie ul. Grzybowska 6/10 oraz w INTREMEDICA w Poznaniu i Krakowie oraz LAGUNA MEDICAL w Gdańsku i Toruniu.



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Okulistyka:

Nawigowana terapia laserowa z zastosowaniem systemu Navilas® 577s

Navilas® jest cyfrowym systemem przeznaczonym do nawigowanej laseroterapii siatkówki w oparciu o obraz dna oka. Laser w połączeniu z funduskamerą obrazuje zmiany chorobowe w plamce i na obwodzie siatkówki w czasie rzeczywistym.

Laser nanosekundowy 2RT™ w terapii AMD. Nowe kryterium kwalifikacji

Od około 3 lat dostępny jest na polskim rynku medycznym nanosekundowy laser 532 nm, przeznaczony i zarejestrowany do terapii odmładzającej siatkówkę (retinal rejuvenation therapy; w skrócie 2RT™), u pacjentów ze średniozaawansowanymi stadiami zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (age related macular degenaeration – AMD). To pierwsza i jak dotąd jedyna metoda wykorzystywana do terapii schorzenia w tym stadium zaawansowania. Zabieg laserem 2RT™ to terapia, wokół której toczy się dyskusja co do jej skuteczności, a jednocześnie i przede wszystkim terapia, z którą wiązane są nadzieje na zahamowanie postępu AMD do stadiów zaawansowanych.

Fiksacja transskleralna soczewek wewnątrzgałkowych techniką Yamane (double-needle technique)

Każdy z mikrochirurgów operujących zaćmę spotyka się w codziennej praktyce z pacjentami wymagającymi wszczepienia soczewki wewnątrzgałkowej w sytuacji braku wsparcia tylnej torebki (pierwotnie lub wtórnie). Najczęściej stosowane techniki operacyjne wykorzystują soczewki mocowane do tęczówki przy pomocy klipsów, soczewki do podszycia do twardówki oraz coraz rzadziej stosowane soczewki przedniokomorowe. Wprowadzona przez Shin Yamane w 2017 roku metoda fiksacji soczewki przeztwardówkowo, wydaje się mieć przewagę nad wcześniej stosowanymi rozwiązaniami. Wykorzystuje ona niskotemperaturową diatermię do zabezpieczenia haptenów w obrębie tunelu twardówkowego. Wymienione wyżej, standardowe metody, mogą przyczyniać się do redukcji komórek śródbłonka rogówki, wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, powstawania obwodowych zrostów przedniokomorowych czy, jak w przypadku soczewek podszywanych, do mechanicznego uszkodzenia szwów i przemieszczenia soczewki do komory ciała szklistego. Dodatkową zaletą techniki Yamane jest łatwa dostępność soczewek wewnątrzgałkowych, ponieważ wykorzystuje ona standardowe soczewki trzyczęściowe, które są obecne na większości bloków operacyjnych.