lek. Małgorzata Urbańczyk-Zawadzka

Małgorzata Urbańczyk-Zawadzka

Miejsce pracy: Zakład Radiologii i Diagnostyki Obrazowej w Krakowskim Szpitalu Specjalistycznym im. Jana Pawła II

Opublikowane artykuły:

Kardiologiczny rezonans magnetyczny - u pacjentów z implantowanymi elementami metalowymi

Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego MRI (Magnetic Resonance Imaging) to technika oparta na zjawisku magnetycznego rezonansu jądrowego, które zostało odkryte niezależnie przez dwóch naukowców Felixa Blocha oraz Edwarda Purcella w latach czterdziestych dwudziestego wieku. Za wkład w rozwój tej metody naukowcy zostali uhonorowani nagrodą Nobla w 1952 roku. Do początku lat 70-tych dwudziestego wieku technika MRI była wykorzystywana głównie w fizyce ciała stałego i chemii organicznej dla określenia składu chemicznego i strukturalnego materiałów. Za pierwszych naukowców, którzy wykorzystali zjawisko rezonansu magnetycznego w medycynie uważani są Raymond Vahan Damadian i Władysław Iwanow. Do dnia dzisiejszego jest to jednak temat sporu wśród naukowców. Za datę wprowadzenia tej techniki do medycyny uważa się rok 1973, w którym dzięki eksperymentowi Paula Lauterbura, otrzymano obraz metodą projekcji wstecznej. W roku 1975 Richard Ernest opracował sposób uzyskiwania obrazu metodą MRI polegającą na kodowaniu fazy i częstotliwości przy zastosowaniu Transformaty Fouriera. Otrzymał za to w 1991 r. nagrodę Nobla w dziedzinie chemii. W roku 1977 Peter Mansfield wprowadził technikę obrazowania echoplanarnego (EPI), która dzięki zastosowaniu wydajnych gradientów pozwoliła znacznie skrócić czas akwizycji. W kolejnych latach stale poprawiano rozdzielczość czasowo-przestrzenną uzyskiwanych obrazów. Za odkrycia umożliwiające obrazowanie medyczne Paul Lauterbur i Peter Mansfield zostali uhonorowani w 2003 roku nagrodą Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny. 

.