Rekonstrukcja przedniego odcinka oka z wykorzystaniem sztucznej tęczówki

Do niedawna w wielu przypadkach po urazach oczu, nieroz­wiązywalnym problemem było pogorszenie jakości widzenia wynikające z braku tęczówki oraz związany z tym faktem de­fekt kosmetyczny. Obecnie dzięki nowoczesnym narzędziom chirurgicznym oraz stałemu rozwijaniu technik mikrochirur­gicznych, możliwa staje się poprawa wyników leczenia za­równo w sensie efektu funkcjonalnego jak i kosmetycznego. Tęczówka pełni funkcję przesłony regulującej ilość światła przechodzącego do wnętrza gałki ocznej oraz „bariery” od­dzielającej przedni i tylny odcinek oka. Poza tym, pełni rolę estetyczną, nadając niepowtarzalny wygląd oka każdej osobie. 
 
 teczowka
 
Wrodzony brak tęczówki lub jej pourazowe uszkodzenie sta­nowi istotny defekt funkcjonalny i kosmetyczny. W obecnej chwili, możliwe są różne sposoby postępowania chirurgicz­nego w leczeniu pierwotnego lub wtórnego braku tęczówki: wszczepienie kosmetycznej sztucznej soczewki, pierścieni do­torebkowych lub sztucznej tęczówki (1-5). Wydaje się, że tzw. sztuczna tęczówka (Dr Schmidt), dzięki zindywidualizowaniu do potrzeb konkretnego pacjenta, dobieraniu koloru tęczówki w oparciu o zdjęcia dostarczone przez pacjenta oraz zastoso­waniu najwyższej jakości materiałów (biokompatybilny sili­kon), jest optymalnym wyborem w aniridii oraz uszkodzeniu pourazowym tęczówki i stanowi nowoczesne rozwiązanie w tego typu przypadkach. 
 
 Defekt kosmetyczny
 
Opis przypadku  
Penetrujący uraz, jakiego doznał 20 letni mężczyzna, spowo­dował utratę dużej części tęczówki (fot. 1). Podczas pierwotnej operacji, którą przeprowadzono w 2009 roku bezpośrednio po urazie w miejscu zamieszkania chorego, usunięto częściowo wypadniętą tęczówkę oraz pęczniejące masy soczewkowe i zaopatrzono ranę rogówki szwami pojedynczymi. Od tego czasu oko było bezsoczewkowe z częściową aniridią, która była przyczyną dużego defektu kosmetycznego (fot. 2). Widze­nie tego oka, po skorygowaniu wady refrakcji (+13.0 Dsph x -1.0 Dcyl ax 120°) było bardzo dobre, na poziomie 0.9-1.0 wg Snellena. Z tego powodu pacjent został zakwalifikowany do operacji z wykorzystaniem sztucznej tęczówki, którą wykona­liśmy w 2013 roku. Na podstawie dokumentacji fotograficznej została wykonana, dla pacjenta, tęczówka imitująca tęczów­kę drugiego oka. W czasie operacji przeprowadzono witrek­tomię przednią, podszyto transkleralnie soczewkę oraz do twardówki została przyszyta sztuczna tęczówka. Implantacja tęczówki przeprowadzona była za pomocą podajnika przez cięcie w przezroczystej rogówce 2.75 mm (fot. 3). W czasie operacji nie odnotowywano powikłań. Rehabilitacja po ope­racji przebiegała bardzo szybko. Widzenie oka operowanego już w dniu następnym wynosiło 0.7 D, a miesiąc po operacji osiągnęło 0.9 D bez dodatkowej korekcji. W okresie rekonwa­lescencji również nie wystąpiły powikłania. Efekt funkcjonalny oraz kosmetyczny jest oceniany przez pacjenta bardzo dobrze.
 
 implantacja
 
 
Omówienie 
Sztuczna tęczówka jest wysokiej jakości produktem pozwala­jącym pacjentom odczuwającym dyskomfort z powodu anato­micznego braku lub uszkodzenia tęczówki, powrócić do pełnej aktywności życiowej bez deficytów związanych z zaburzenia­mi wzrokowymi indukowanymi przez nadmiar wpadającego do oka światła czy obniżonej samooceny. Średnica zewnętrzna implantu, 12.8 mm, została tak zaprojektowana by umożliwić ewentualny wszczep w niemal całej populacji potencjalnych chorych. Natomiast średnica źrenicy (3.35 mm) gwarantuje, że w normalnych warunkach oświetleniowych różnice między zdrowym i operowanym okiem pozostają dla postronnego ob­serwatora niezauważalne (fot. 4 i 5). Sztuczna tęczówka produ­kowana jest w dwóch odmianach: bez siateczki polimerowej (do implantacji bezszwowej) oraz z siateczką polimerową (gdy do fiksacji wewnątrzgałkowej wykorzystuje się szwy). W zależ­ności od rozmiaru ubytku istnieje możliwość implantacji całej tęczówki lub jej części po dopasowaniu do istniejącego frag­mentu własnej tęczówki. Protokół badania i dokumentacji fo­tograficznej poprzedzającej zamówienie implantu gwarantuje w pełni spersonalizowaną, „szytą na miarę” sztuczną tęczówkę, która stwarza pacjentowi szansę na nową jakość życia. 
 
 Efekt uzyskamy
 
W tym przypadku operacja była finansowana ze środków Na­rodowego Funduszu Zdrowia za co dziękujemy wszystkim de­cydentom, którzy się do tego przyczynili. 
po operacji 



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Okulistyka:

Nawigowana terapia laserowa z zastosowaniem systemu Navilas® 577s

Navilas® jest cyfrowym systemem przeznaczonym do nawigowanej laseroterapii siatkówki w oparciu o obraz dna oka. Laser w połączeniu z funduskamerą obrazuje zmiany chorobowe w plamce i na obwodzie siatkówki w czasie rzeczywistym.

Laser nanosekundowy 2RT™ w terapii AMD. Nowe kryterium kwalifikacji

Od około 3 lat dostępny jest na polskim rynku medycznym nanosekundowy laser 532 nm, przeznaczony i zarejestrowany do terapii odmładzającej siatkówkę (retinal rejuvenation therapy; w skrócie 2RT™), u pacjentów ze średniozaawansowanymi stadiami zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (age related macular degenaeration – AMD). To pierwsza i jak dotąd jedyna metoda wykorzystywana do terapii schorzenia w tym stadium zaawansowania. Zabieg laserem 2RT™ to terapia, wokół której toczy się dyskusja co do jej skuteczności, a jednocześnie i przede wszystkim terapia, z którą wiązane są nadzieje na zahamowanie postępu AMD do stadiów zaawansowanych.

Fiksacja transskleralna soczewek wewnątrzgałkowych techniką Yamane (double-needle technique)

Każdy z mikrochirurgów operujących zaćmę spotyka się w codziennej praktyce z pacjentami wymagającymi wszczepienia soczewki wewnątrzgałkowej w sytuacji braku wsparcia tylnej torebki (pierwotnie lub wtórnie). Najczęściej stosowane techniki operacyjne wykorzystują soczewki mocowane do tęczówki przy pomocy klipsów, soczewki do podszycia do twardówki oraz coraz rzadziej stosowane soczewki przedniokomorowe. Wprowadzona przez Shin Yamane w 2017 roku metoda fiksacji soczewki przeztwardówkowo, wydaje się mieć przewagę nad wcześniej stosowanymi rozwiązaniami. Wykorzystuje ona niskotemperaturową diatermię do zabezpieczenia haptenów w obrębie tunelu twardówkowego. Wymienione wyżej, standardowe metody, mogą przyczyniać się do redukcji komórek śródbłonka rogówki, wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, powstawania obwodowych zrostów przedniokomorowych czy, jak w przypadku soczewek podszywanych, do mechanicznego uszkodzenia szwów i przemieszczenia soczewki do komory ciała szklistego. Dodatkową zaletą techniki Yamane jest łatwa dostępność soczewek wewnątrzgałkowych, ponieważ wykorzystuje ona standardowe soczewki trzyczęściowe, które są obecne na większości bloków operacyjnych.