TransPRK

Autor: dr hab. Bartłomiej Kałuzny

Kategoria: Okulistyka Artykuł opublikowano w CX News nr 4/42/2012

Pierwszy zabieg laserowej korekcji wzroku techniką keratektomii fotorefrakcyjnej (Photore fractive Keratectomy, PR K) został wykonany w 1987 roku. Dwa lata później przeprowadzono pierwszy zabieg metodą LASIK (Laser-Assisted in Situ Keratomileusis), w trakcie którego ablacja laserem ekscimerowym jest poprzedzona wytworzeniem płatka z powierzchownych warstw zrębu rogówki. Metoda LASIK stała się najczęściej wykonywaną procedurą refrakcyjną na świecie, dzięki temu, że charakteryzuje się krótszym okresem gojenia i mniejszą tendencją do tworzenia się przymgleń w zrębie rogówki (haze). Jednak w ostatnich kilku latach obserwuje się zmianę preferencji okulistów i znaczny wzrost odsetka zabiegów wykonywanych technikami powierzchownymi (PRK i modyfikacje). Związane jest to z większym ryzykiem powikłań oraz większym negatywnym wpływem na biomechanikę rogówki w przypadku zabiegów wykonywanych techniką LASIK. Z drugiej strony fakt, że zastosowanie mitomycyny po zabiegach powierzchownych stało się powszechne, praktycznie wyeliminował ryzyko powstawania przymgleń w zrębie i pozwolił na korekcję znacznie większych wad technikami powierzchownymi.

 
amaris

Klasycznie zabieg PRK rozpoczyna się od mechanicznego usunięcia nabłonka, co często nie jest łatwe. Zastosowanie 20% roztworu alkoholu znacznie ułatwia usunięcie nabłonka, ale pozostaje pytanie o toksyczność. W 2003 roku Camellin zaproponował technikę LASEK (Laser-Assisted Sub-Epithelial Keratectomy), która polega na usunięciu nabłonka z zastosowaniem roztworu alkoholu w formie płatka i pokryciu nim odsłoniętego zrębu po ablacji. Wśród technik zdejmowania nabłonka należy wymienić również Epi-LASIK (Epithelial Laser In Situ Keratomileusis). Polega on na zdjęciu nabłonka za pomocą mikrokeratomu z tępo zakończoną, wibrującą końcówką. Idea usuwania nabłonka za pomocą lasera ekscimerowego nie jest nowa. Przeznabłonkowe PRK (transepithelial PRK) stosowano już w latach dziewięćdziesiątych XX. wieku, jednak ze względu na znacznie wydłużony czas zabiegu i brak odpowiednich nomogramów ta technika nie była szerzej stosowana. W ostatnich latach firma Schwind eye tech solutions opracowała metodę TransPRK. Jest to zmodyfikowana wersja przeznabłonkowego PRK, która uwzględnia fakt, że średnia grubość nabłonka wynosi 55 µm w centrum, a 4 mm obwodowo od centrum 65 µm. Ważną cechą tej procedury jest fakt, że cała ablacja, zarówno nabłonka jak i zrębu jest wykonywana w jednym profilu ablacji, jako pojedynczy etap. Należy podkreślić, że nie każdy z obecnie dostępnych na rynku laserów potencjalnie nadaje się do tego typu procedury. W związku z tym, że łączna ilość impulsów jest 2, 3-krotnie większa, laser ekscimerowy musi się charakteryzować bardzo dużą szybkością działania i wywoływać niewielki efekt termiczny na rogówce. Warunki te doskonale spełnia laser Amaris 750 S firmy Schwind. Czas ablacji podczas procedury TransPRK to tylko kilkadziesiąt sekund, a przygotowania obejmują jedynie założenie rozwórki, płukanie, a następnie osuszenie powierzchni oka. Zabieg odbywa się tak naprawdę bez dotykania rogówki, co znacznie zwiększa komfort pacjenta podczas zabiegu.

Przyznacie Państwo, że w teorii procedura TransPRK wygląda bardzo dobrze. W związku ze zbliżającym się zimowym spotkaniem ESCRS w Warszawie postanowiliśmy podsumować nasze wyniki uzyskane u pacjentów krótkowzrocznych. Analizie poddaliśmy pierwsze 114 oczu, u których został wykonany zabieg TransPRK. Z analizy nie wyłączyliśmy ani jednego oka, w żadnym przypadku nie było potrzeby wykonywania reoperacji. Przed operacją średni ekwiwalent sferyczny wynosił -4.03 D ± 2.01 D (-0.50 do -9.25 D), a maksymalna niezborność rogówkowa wynosiła 5.5 Dcyl. Ocena pooperacyjna była dokonywana po 3 miesiącach od zabiegu. Średni, pooperacyjny ekwiwalent sferyczny wyniósł -0.10 D ± 0.23 D (+0.50 do -0.75), a 98% oczu uzyskało wynik w zakresie od +0.50 D do –0.50 w stosunku do planowanej. Tylko w kilku oczach zaobserwowaliśmy przejściowe, śladowe przymglenie zrębu i pooperacyjną zwyżkę ciśnienia śródgałkowego spowodowaną miejscową sterydoterapią.


Podsumowując, TransPRK to nowoczesna procedura korekcji wzroku, wykorzystująca laser ekscimerowy, pozwalająca na bardzo precyzyjne korygowanie krótkowzroczności i niezborności złożonej, krótkowzrocznej w sposób bezpieczny i komfortowy dla pacjenta. Mimo, że gojenie jest dłuższe niż w przypadku techniki LASIK, to jednak znakomity profil bezpieczeństwa, duża dokładność i powtarzalność TransPRK powoduje, że jest ona naszą preferowaną metodą korekcji wyżej wymienionych wad.

Zobacz więcej artykułów związanch ze sprzętem marki Schwind



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Okulistyka:

Nawigowana terapia laserowa z zastosowaniem systemu Navilas® 577s

Navilas® jest cyfrowym systemem przeznaczonym do nawigowanej laseroterapii siatkówki w oparciu o obraz dna oka. Laser w połączeniu z funduskamerą obrazuje zmiany chorobowe w plamce i na obwodzie siatkówki w czasie rzeczywistym.

Laser nanosekundowy 2RT™ w terapii AMD. Nowe kryterium kwalifikacji

Od około 3 lat dostępny jest na polskim rynku medycznym nanosekundowy laser 532 nm, przeznaczony i zarejestrowany do terapii odmładzającej siatkówkę (retinal rejuvenation therapy; w skrócie 2RT™), u pacjentów ze średniozaawansowanymi stadiami zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (age related macular degenaeration – AMD). To pierwsza i jak dotąd jedyna metoda wykorzystywana do terapii schorzenia w tym stadium zaawansowania. Zabieg laserem 2RT™ to terapia, wokół której toczy się dyskusja co do jej skuteczności, a jednocześnie i przede wszystkim terapia, z którą wiązane są nadzieje na zahamowanie postępu AMD do stadiów zaawansowanych.

Fiksacja transskleralna soczewek wewnątrzgałkowych techniką Yamane (double-needle technique)

Każdy z mikrochirurgów operujących zaćmę spotyka się w codziennej praktyce z pacjentami wymagającymi wszczepienia soczewki wewnątrzgałkowej w sytuacji braku wsparcia tylnej torebki (pierwotnie lub wtórnie). Najczęściej stosowane techniki operacyjne wykorzystują soczewki mocowane do tęczówki przy pomocy klipsów, soczewki do podszycia do twardówki oraz coraz rzadziej stosowane soczewki przedniokomorowe. Wprowadzona przez Shin Yamane w 2017 roku metoda fiksacji soczewki przeztwardówkowo, wydaje się mieć przewagę nad wcześniej stosowanymi rozwiązaniami. Wykorzystuje ona niskotemperaturową diatermię do zabezpieczenia haptenów w obrębie tunelu twardówkowego. Wymienione wyżej, standardowe metody, mogą przyczyniać się do redukcji komórek śródbłonka rogówki, wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, powstawania obwodowych zrostów przedniokomorowych czy, jak w przypadku soczewek podszywanych, do mechanicznego uszkodzenia szwów i przemieszczenia soczewki do komory ciała szklistego. Dodatkową zaletą techniki Yamane jest łatwa dostępność soczewek wewnątrzgałkowych, ponieważ wykorzystuje ona standardowe soczewki trzyczęściowe, które są obecne na większości bloków operacyjnych.