Trzy w jednym od Ellexa czyli nowy laser IntegrePRO

Autor: Antoni Bijak

Kategoria: Okulistyka Artykuł opublikowano w CX News nr 4/38/2011

Od kilku dekad, fotokoagulacja laserowa jest podstawową techniką leczenia różnych schorzeń siatkówki. Jest bezpieczną, nieinwazyjną i sprawdzoną metodą leczenia m.in. proliferacyjnej retinopatii cukrzycowej, obrzęku plamki czy neowaskularyzacji naczyniówkowej w AMD.
 

Obecnie najczęściej wykorzystuje się lasery o długości fali 532 nm (tzw. "zielone"). Korzystamy tu z faktu, że promieniowanie o tej długości jest słabo absorbowane przez ksantofil, a silnie przez melaninę zawartą w RPE oraz hemoglobinę w warstwie naczyniowej. Jednak ta długość fali wiąże się z pewnymi ograniczeniami. W przypadku krwotoku do ciała szklistego nastąpi znaczna absorpcja energii w szklistce (przez hemoglobinę), co może skutkować uszkodzeniem tkanki oraz zmniejszeniem energii wiązki terapeutycznej w leczonym miejscu na siatkówce. Ponadto, jeżeli warstwa krwi jest obecna wewnątrz siatkówki, absorpcja energii nastąpi właśnie tam, a nie w strukturach leżących głębiej np. podsiatkówkowej błonie naczyniowej.
 

Dość istotną zmianą w powyższej sytuacji było pojawienie się laserów o długości fali 561 nm. Posiadają one wszystkie zalety „zielonych” laserów, a ponadto, ze względu na większą długość fali ich promieniowanie ulega mniejszemu rozproszeniu. Pozwala to na większą kontrolę nad oddziaływaniem wiązki terapeutycznej z tkanką. Brak absorpcji przez ksantofil umożliwia leczenie przydołkowej i pozadołkowej neowaskularyzacji. I na tym nie koniec zalet. Użycie lasera 561 nm („żółtego”) jest również bardziej komfortowe dla pacjenta m.in. ze względu na możliwość użycia mniejszej mocy do osiągnięcia tego samego efektu terapeutycznego.integrePRO
 

Trzecią grupą laserów są lasery o długości fali z zakresu 659 – 670 nm („czerwone”). Ze względu na największą długość promieniowania, uzyskujemy tu największą głębokość penetracji w tkance oraz najmniejsze rozpraszanie (np. przez rogówkę czy soczewkę). Laser „czerwony” umożliwia najbardziej efektywną fotokoagulację warstwy naczyniowej.
 
 
Idealnie, gdyby istniał jeden laser o właściwościach wszystkich trzech wymienionych powyżej. Niestety taki raczej nie powstanie. Powstał za to laser umożliwiający przełączanie między zieloną, żółtą a czerwoną wiązką terapeutyczną. Dokładnie: 532/561/670 nm. Długość impulsu możemy regulować w zakresie od 0.01 do 8 sekund, a moc maksymalną od 1.35 W (670 nm) do 2 W (dla 532 i 561 nm). Lasera tego można używać również z oftalmoskopem (leczenie R.O.P. – 670 nm) – i to bez konieczności podłączania/odłączania światłowodów! Laser IntegrePro bo o nim tu mowa, podobnie do integre, jest w pełni zintegrowany z lampą szczelinową i wyposażony w doskonałą optykę, znaną z najnowszej generacji laserów integre oraz integre yellow. Dostępny już na początku 2012!



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Okulistyka:

Nawigowana terapia laserowa z zastosowaniem systemu Navilas® 577s

Navilas® jest cyfrowym systemem przeznaczonym do nawigowanej laseroterapii siatkówki w oparciu o obraz dna oka. Laser w połączeniu z funduskamerą obrazuje zmiany chorobowe w plamce i na obwodzie siatkówki w czasie rzeczywistym.

Laser nanosekundowy 2RT™ w terapii AMD. Nowe kryterium kwalifikacji

Od około 3 lat dostępny jest na polskim rynku medycznym nanosekundowy laser 532 nm, przeznaczony i zarejestrowany do terapii odmładzającej siatkówkę (retinal rejuvenation therapy; w skrócie 2RT™), u pacjentów ze średniozaawansowanymi stadiami zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (age related macular degenaeration – AMD). To pierwsza i jak dotąd jedyna metoda wykorzystywana do terapii schorzenia w tym stadium zaawansowania. Zabieg laserem 2RT™ to terapia, wokół której toczy się dyskusja co do jej skuteczności, a jednocześnie i przede wszystkim terapia, z którą wiązane są nadzieje na zahamowanie postępu AMD do stadiów zaawansowanych.

Fiksacja transskleralna soczewek wewnątrzgałkowych techniką Yamane (double-needle technique)

Każdy z mikrochirurgów operujących zaćmę spotyka się w codziennej praktyce z pacjentami wymagającymi wszczepienia soczewki wewnątrzgałkowej w sytuacji braku wsparcia tylnej torebki (pierwotnie lub wtórnie). Najczęściej stosowane techniki operacyjne wykorzystują soczewki mocowane do tęczówki przy pomocy klipsów, soczewki do podszycia do twardówki oraz coraz rzadziej stosowane soczewki przedniokomorowe. Wprowadzona przez Shin Yamane w 2017 roku metoda fiksacji soczewki przeztwardówkowo, wydaje się mieć przewagę nad wcześniej stosowanymi rozwiązaniami. Wykorzystuje ona niskotemperaturową diatermię do zabezpieczenia haptenów w obrębie tunelu twardówkowego. Wymienione wyżej, standardowe metody, mogą przyczyniać się do redukcji komórek śródbłonka rogówki, wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, powstawania obwodowych zrostów przedniokomorowych czy, jak w przypadku soczewek podszywanych, do mechanicznego uszkodzenia szwów i przemieszczenia soczewki do komory ciała szklistego. Dodatkową zaletą techniki Yamane jest łatwa dostępność soczewek wewnątrzgałkowych, ponieważ wykorzystuje ona standardowe soczewki trzyczęściowe, które są obecne na większości bloków operacyjnych.