Wzorzec siateczkowaty w zmianach niemelanocytowych

Autor: dr hab. n. med. Grażyna Kamińska-Winciorek

Kategoria: Dermatologia Artykuł opublikowano w CX News nr 2/44/2013

Wzorzec siateczkowaty (reticular pattern) w zmianach nieme­lanocytowych: dodatkowa brodawka sutkowa. 
Wzorzec siateczkowaty jest najczęstszym wzorcem zmian me­lanocytowych. Swoją nazwę zawdzięcza wyglądowi przypomi­nającemu siateczkę (ryc. 1). Najczęściej stwierdzany jest w ła­godnych przypadkach nabytych znamion melanocytowych, jak również w brodawkach łojotokowych, plamie soczewicowatej, włókniaku twardym oraz dodatkowej brodawce sutkowej. Struk­turą przypominającą siatkę barwnikową, w rzeczywistości nią niebędącą, jest tzw. pseudosiatka, (pseudonetwork, ryc. 2), która powstaje w efekcie rozlanej hiperpigmentacji pomiędzy ujścia­mi gruczołów łojowych oraz mieszków włosowych, co wiąże się z anatomiczną lokalizacją - na twarzy. Pseudosiatka dotyczy przede wszystkim zlokalizowanych w obrębie skóry twarzy zna­mion melanocytowych, rogowacenia słonecznego oraz czernia­ka in situ. 
 
 in situ
 
W diagnostycznym algorytmie dermoskopowym pierwszym krokiem jest określenie, czy badana zmiana ma charakter mela­nocytowy, czy niemelanocytowy. Stwierdzenie obecności siatki w badaniu dermoskopowym nie w każdym przypadku jedno­znacznie potwierdza charakter zmiany melanocytowej. Jednym z wyjątków jest dodatkowa brodawka sutkowa (polythelia). 
 
wzorzec 
 
Częstość występowania dodatkowej brodawki sutkowej wyno­si od 1% do 2%. Dodatkowe brodawki najczęściej pojawiają się w obrębie linii mlecznej poniżej piersi. 
 
Dodatkowa brodawka sutkowa w dermoskopii charakteryzuje się obecnością centralnego, białego odbarwienia, czasem przy­pominającą bliznę, z obwodową delikatną siatką barwnikową. Obraz dermoskopowy czasem może sugerować włókniak twar­dy (dermatofibroma), jednakże łagodny obraz kliniczny, charak­terystyczna lokalizacja oraz brak włóknienia w obrębie zmiany są pomocnymi cechami różnicującymi w diagnostyce tej jednostki dermatologicznej. Rzadziej w dermoskopii dodatkowej brodaw­ki sutkowej można odnaleźć również pseudosiatkę. 
 
 
obraz dermoskopowy 
 
Piśmiennictwo:
  1. Oztas MO, Gurer MA. Dermoscopic features of accessory nipples. Int J Dermatol. 2007;46(10):1067-8.
  2. Scope A, Benvenuto-Andrade C, Agero AL, Marghoob AA. Nonmelanocytic lesions defying the two-step dermoscopy algorithm. Dermatol Surg. 2006; 32(11):1398-406.
  3. Blum A, Roehm S. Accessory nipple looks like dermatofibroma in dermoscopy. Arch Dermatol. 2003;139(7):948-9.
  4. Kamińska-Winciorek G.: Dermatologia cyfrowa, Cornetis, Wrocław, 2008, 1-10.
  5. Braun Falco O., Burgdorf W., Plewig G i wsp.: Dermatologia, Czelej, Lublin, 2010, t. II, s. 775. 



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Dermatologia:

Nowa odsłona medicam 1000

Minęły dwa lata od premiery FotoFinder medicam 1000. Dziś mało kto wyobraża sobie codzienną praktykę dermatologiczną bez kamery wideodermatoskopowej z krystalicznie czystym obrazem. Niewątpliwie kamera medicam 1000 wyznaczyła najwyższy standard jakości, jednakże nadszedł czas na jej rewolucję.

Przyszłość sztucznej inteligencji w diagnostyce raka skóry

Wszyscy mówią o sztucznej inteligencji i choć dla wielu jest to wciąż abstrakcyjna koncepcja, w profilaktyce raka skóry stała się rzeczywistością. Oprogramowania eksperckie dostarczają wyniki oparte na AI (Artificial Intelligence), czyli tzw. sztucznej inteligencji, oferując dodatkowo szereg funkcji analitycznych.

Znaczenie refleksyjnej mikroskopii konfokalnej (RCM) in vivo w diagnostyce dermatologicznej

Refleksyjna mikroskopia konfokalna in vivo (ang. in vivo reflectance confocal microscopy, RCM), to nowoczesna, nieinwazyjna metoda diagnostyki obrazowej. Umożliwia ona wizualizację tkanek z dokładnością porównywalną do badania histologicznego w czasie rzeczywistym. W badaniu skóry możliwe jest zobrazowanie naskórka, warstwy brodawkowatej oraz górnej części warstwy siateczkowatej skóry właściwej, jak również przydatków skóry. Zdjęcia uzyskane metodą RCM, czyli tzw. przekroje optyczne tkanek, odpowiadają horyzontalnym przekrojom poszczególnych warstw skóry na określonej głębokości. Maksymalna głębokość obrazowania wynosi około 200-300 µm, co stanowi pewne ograniczenie w badaniu zmian nowotworowych, w bardziej zaawansowanych stadiach (guzy naciekające) lub zmian hiperkeratotycznych, w których zgrubienie naskórka uniemożliwia wgląd w głębsze warstwy.

Skin Cancer Unit- nowe podejście do diagnostyki i leczenia nowotworów skóry

Śledząc rozwój nauki oraz nowoczesnych technologii dotyczących diagnostyki i leczenia nowotworów skóry, naturalnym zjawiskiem jest tworzenie zespołów wielospecjalistycznych, które będą zajmować się kompleksowo tym wąskim, lecz wymagającym obszarem terapeutycznym. Zauważając potrzebę leczenia danego typu nowotworu w jednym ośrodku, począwszy od rozpoznania choroby, poprzez kompleksowe leczenie, a w ostateczności do objęcia pacjenta także opieką paliatywną, w Dolnośląskim Centrum Onkologii (DCO) powstał Skin Cancer Unit (SCU), oddział zajmujący się diagnostyką i leczeniem między innymi nowotworów skóry.