Zatyczki Parasol - dlaczego warto spróbować?

Autorzy: Marek Biel, Wawrzyniec Mantorski

Kategoria: Okulistyka Artykuł opublikowano w CX News nr 2/52/2015

Liczne występowanie schorzeń okulistycznych, wymagających częstego nawilżania oczu w sposób bezwzględny, jak np. niedomykanie powiek, bądź schorzenia reumatoidalne powodujące zaburzenia sekrecji (np. zespół Sjogrena), wymagają od pacjenta by w sposób ciągły, dożywotnio kropił oczy 5-6 razy dziennie lub nawet częściej. Zatem każde zmniejszenie ilości zakropleń będzie dla pacjenta wielką ulgą. Większość okulistów powinna dążyć do szukania sposobów na zmniejszenie ilości podawanych leków. Szczególnie biorąc pod uwagę fakt, iż nie ma skutecznych leków bez skutków ubocznych, zwłaszcza przy długotrwałym stosowaniu. Dlatego jedną z najważniejszych umiejętności lekarza jest dobór odpowiedniej metody diagnostycznej oraz leczniczej do danego schorzenia, przy uwzględnieniu wszystkich możliwych rozwiązań. W przypadku schorzeń okulistycznych, ogólnie określanych mianem zespołu suchego oka, bardzo korzystnym posunięciem jest wykorzystanie zatyczek do dróg łzowych. 
 
Zatyczki Parasol 

Jako doświadczony okulista miałem okazję stosować kilka typów zatyczek i mogę z przekonaniem stwierdzić, iż nie odnotowałem skutków negatywnych, poza być może wypadnięciem i zagubieniem. Problem ten został rozwiązany w przypadku zatyczek Parasol, dzięki ich innowacyjnej budowie, sprowadzającej się do ruchomej konstrukcji noska. W tej sytuacji jest to wyłącznie kwestia odpowiedniego podejścia lekarza oraz prawidłowego wytłumaczenia korzyści płynących z tej formy pomocy pacjentowi. 

Używając zatyczek po raz pierwszy optymalnym rozwiązaniem będzie wersja implantów rozpuszczalnych Extend. Osobiście zachęcam jednak, aby przekonywać pacjentów do wypróbowania zatyczek Parasol. Są bezpieczne, wygodne, stabilne i łatwe do usunięcia (o ile objawy ustąpią, a oko odzyska zdolności do samodzielnego utrzymywania filmu łzowego na powierzchni rogówki). Jednak z medycznego punktu widzenia trzeba zawsze rozważyć, czy nie ma innych opcji pomocy, czy nie należy wykorzystać terapii łączącej zatyczki z odpowiednio dobranymi farmaceutykami lub czy nie zmienić zatyczek typu Parasol na Micro Flow, posiadających mikrokanalik, zamykający punkt łzowy tylko częściowo. 

Warto też przeanalizować całościowo problem, jakim jest zespół suchego oka. Dlatego często odsyłam pacjentów do konsultacji reumatologicznej, wykorzystującej większe doświadczenie praktyczne w leczeniu ogólnoustrojowym, ale też diagnostycznym. W przypadku stwierdzenia suchego zapalenia rogówki i spojówki, na skutek upośledzenia wydzielania łez (Keratoconiunctivitis sicca) i podejrzenia Zespołu Sjogrena, należy w postępowaniu diagnostycznym oznaczyć badanie morfologiczne krwi obwodowej, OB, CRP, proteinogram, przeciwciała przeciwjądrowe ANA, ENA (SSA, SSB), czynnik reumatoidalny. Ponadto w przypadku nawracających zapaleń oczu typu Episcleritis, Keratitis, Scleritis, Scleromalacia performans, Uveitis, Iridocyclitis, zapalenia tylnego odcinka błony naczyniowej, zapalenia spojówek należy rozważyć skierowanie pacjenta do reumatologa, w celu wykluczenia choroby układowej tkanki łącznej.



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Okulistyka:

Nawigowana terapia laserowa z zastosowaniem systemu Navilas® 577s

Navilas® jest cyfrowym systemem przeznaczonym do nawigowanej laseroterapii siatkówki w oparciu o obraz dna oka. Laser w połączeniu z funduskamerą obrazuje zmiany chorobowe w plamce i na obwodzie siatkówki w czasie rzeczywistym.

Laser nanosekundowy 2RT™ w terapii AMD. Nowe kryterium kwalifikacji

Od około 3 lat dostępny jest na polskim rynku medycznym nanosekundowy laser 532 nm, przeznaczony i zarejestrowany do terapii odmładzającej siatkówkę (retinal rejuvenation therapy; w skrócie 2RT™), u pacjentów ze średniozaawansowanymi stadiami zwyrodnienia plamki związanego z wiekiem (age related macular degenaeration – AMD). To pierwsza i jak dotąd jedyna metoda wykorzystywana do terapii schorzenia w tym stadium zaawansowania. Zabieg laserem 2RT™ to terapia, wokół której toczy się dyskusja co do jej skuteczności, a jednocześnie i przede wszystkim terapia, z którą wiązane są nadzieje na zahamowanie postępu AMD do stadiów zaawansowanych.

Fiksacja transskleralna soczewek wewnątrzgałkowych techniką Yamane (double-needle technique)

Każdy z mikrochirurgów operujących zaćmę spotyka się w codziennej praktyce z pacjentami wymagającymi wszczepienia soczewki wewnątrzgałkowej w sytuacji braku wsparcia tylnej torebki (pierwotnie lub wtórnie). Najczęściej stosowane techniki operacyjne wykorzystują soczewki mocowane do tęczówki przy pomocy klipsów, soczewki do podszycia do twardówki oraz coraz rzadziej stosowane soczewki przedniokomorowe. Wprowadzona przez Shin Yamane w 2017 roku metoda fiksacji soczewki przeztwardówkowo, wydaje się mieć przewagę nad wcześniej stosowanymi rozwiązaniami. Wykorzystuje ona niskotemperaturową diatermię do zabezpieczenia haptenów w obrębie tunelu twardówkowego. Wymienione wyżej, standardowe metody, mogą przyczyniać się do redukcji komórek śródbłonka rogówki, wzrostu ciśnienia wewnątrzgałkowego, powstawania obwodowych zrostów przedniokomorowych czy, jak w przypadku soczewek podszywanych, do mechanicznego uszkodzenia szwów i przemieszczenia soczewki do komory ciała szklistego. Dodatkową zaletą techniki Yamane jest łatwa dostępność soczewek wewnątrzgałkowych, ponieważ wykorzystuje ona standardowe soczewki trzyczęściowe, które są obecne na większości bloków operacyjnych.