Znamię błękitne - obraz kliniczny i dermoskopowy

Autor: dr n. med. Grażyna Kamińska-Winciorek

Kategoria: Dermatologia Artykuł opublikowano w CX News nr 4/38/2011

Według najnowszego, obowiązującego podziału znamion melanocytowych dzielimy je na siedem głównych grup: (1) znamię typu globularnego/kostki brukowej, (2) znamię siateczkowate, (3) znamię typu wybuchu gwiazdy, (4) homogenne znamię błękitne, (5) znamiona o szczególnej lokalizacji, (6) znamiona o charakterystycznych cechach oraz (7) niesklasyfikowane proliferacje melanocytowe.
 
 
Znamię błękitne (naevus coeruleus, blue nevus), swoją nazwę zawdzięcza charakterystycznej, szaroniebieskiej barwie przypominającej ołówek kopiowy. Bardzo często pacjentom wydaje się, że wystąpienie powyższej zmiany ma związek z urazem lub ukłuciem piórem z atramentem. Znamię błękitne pojawia się często tuż przy urodzeniu lub we wczesnym dzieciństwie. Klinicznie i dermoskopowo odpowiada ono szaroniebieskiej plamie lub guzkowi, zazwyczaj o homogennej strukturze.
 
znamie_blekitne

W dermoskopii znamion błękitnych dominuje wzorzec homogenny barwy szaro-niebieskiej (Ryc.1.) lub w kombinacji kilku barw: białej, brązowej i szarej. Według podziału Ferrary i wsp. wyróżnia się pięć głównych odmian znamienia błękitnego:

• BLUE, tzw. niebieskie znamię błękitne zwykłe,
• WHITE, tzw. białe znamię błękitne – z białym odcieniem
i nazywane jest hypochromicznym (bliznowaciejące/desmoplastyczne, hypomelanocytowe i amelanocytowe),
• BLACK, tzw. czarne znamię błękitne – znamię błękitne złożone typu Kamino,
• BROWN, tzw. brązowe znamię błękitne – histologicznie jako znamię błękitne kombinowane,
• POLYCHROMIC, tzw. polichromatyczne znamię błękitne (głęboko penetrujące)
 
 
W literaturze opisano pojedyncze przypadki znamion błękitnych o odmiennym niż homogenny, wzorcu dermoskopowym, np. przypominającym wzorzec siateczkowaty.
 
 
U dzieci błękitne guzki powinny być usuwane w przypadku ich znacznych rozmiarów, powiększania się i nietypowej lokalizacji. Rekomenduje się wycięcie chirurgiczne w przypadku ognisk >10 mm oraz jeśli zlokalizowane są w miejscach trudnodostępnych, w tym w obrębie skóry owłosionej głowy.
 
 
U osób dorosłych znamiona błękitne powinny być poddawane chirurgicznemu wycięciu w całości z badaniem histopatologicznym ze względu na możliwość przeoczenia czerniaka, gdyż znamię błękitne zaliczane jest do symulatorów melanoma.
 
 
W diagnostyce różnicowej znamienia błękitnego bierze się pod uwagę czerniak guzkowy, czerniak przerzutowy, rak podstawnokomórkowy w postaci barwnikowej i rogowiec krwawy.
 
 
W chwili obecnej uważa się, że duże znaczenie w diagnostyce różnicowej znamion błękitnych i czerniaków posiada badanie ultrasonograficzne zmian, które cechuje się wysoką swoistością (94%) w porównaniu do diagnostyki klinicznej (77%) i badania dermoskopowego (77%).
 
fotofinder
 
Piśmiennictwo
1.    Ferrara G, Zalaudek I, Savarese I, Scalvenzi M, Argenziano G. Pediatric atypical spitzoid neoplasms: a review with emphasis on 'red'      ('spitz') tumors and 'blue' ('blitz') tumors. Dermatology, 2010, 220(4), 306-310.
2.    Ferrara G, Soyer HP, Malvehy J, Piccolo D, Puig S, Sopena J. i wsp: The many faces of blue nevus: a clinicopathologic study. J Cutan Pathol., 2007, 34(7), 543-551.
3.    Kamińska-Winciorek G.: Dermatologia cyfrowa, Cornetis, Wrocław, 2008, 1-10.
4.    Kamińska-Winciorek G, Spiewak R.: [Basic dermoscopy of melanocytic lesions for  beginners]. Postepy Hig Med Dosw (Online). 2011; 65: 501-8.


 



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Dermatologia:

Refleksyjna mikroskopia konfokalna w diagnostyce chorób włosów

Refleksyjna mikroskopia konfokalna in vivo (ang. reflectance confocal microscopy RCM) jest nieinwazyjną metodą oceny struktur naskórka oraz powierzchownych warstw skóry właściwej.

Wideodermatoskop w praktyce

Od czterech lat, w codziennej praktyce pacjentom ze zmianami skórnymi wykonujemy wideodermatoskopię przy użyciu aparatu firmy FotoFinder. Wyróżniliśmy kilka grup pacjentów, u których zastosowanie tego systemu jest szczególnie korzystne.

Łuszczyca zwyczajna dermoskopia w wybranych dermatozach

Łuszczyca zwyczajna (psoriasis vulgaris) cechuje się występowaniem charakterystycznego wzorca dermoskopowego. W ogniskach dominuje wzorzec naczyniowy, z obecnością licznych naczyń typu kropek, równomiernie rozmieszczonych w obrębie zmiany, z towarzyszącym złuszczaniem o charakterze białej łuski (ryc. 1). W wyprysku również pojawiają się naczynia typu kropek, ale są one rozmieszczone w skupiskach wybranych części ogniska oraz prawie zawsze towarzyszy im złuszczanie żółtawej łuski. W dermoskopowej diagnostyce różnicowej w porokeratozie, poza obszarem naczyń typu kropek wraz z nieregularnymi naczyniami linijnymi, stwierdza się obecną białawą szczelinę otaczającą całość obwodowo.

Dermoskopia w schorzeniach wirusowych

Dermoskopia należy do metod diagnostycznych umożliwiających wstępną kwalifikację nie tylko zmian melanocytowych i odróżnienia ich od pozostałych, ale również ułatwia przedzabiegową kwalifikację wybranych zmian skórnych przed zastosowanym leczeniem między innymi wykwitów w przebiegu wirusowych zakażeń skóry m.in. mięczaka zakaźnego lub brodawek wirusowych.

Dermoskopia cyfrowa w PPWSZ

Badania dermoskopowe w zakresie prewencji raka skóry możliwe w nowym laboratorium kosmetologii w Podhalańskiej Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej (PPWSZ) w Nowym Targu.

Oferty reklamowe: