Klną

Autor: Krzysztof Piasecki

Kategoria: Kultura i nauka Artykuł opublikowano w CX News nr 3/45/2013

Na murze było napisane H.W.D.P. Starszy pan powiedział „co za chamstwo”. „A co to za skrót?” – zapytałem. „Nie wie pan?”, „Nie”. Rozwinął. „Widzi pan jakie chamstwo?”. „No tak, ale dopiero kiedy się wie co to znaczy”. „ Każdy wie”.

„Ja nie wiedziałem. Przecież taki skrót można rozwinąć różnie. Tym bardziej, że jeżeli pańskie rozwinięcie jest prawidłowe to pierwszą literą powinna być ‚c’. Czy jeśli na ścianie jest napisane ‚d’ to oznacza tylko jedno słowo?”. Zirytował się: „panie, młodzi nie znają ortografii przez te esemesy i dlatego tam jest ‚h’ a nie ‚c’, a jak jest napisane na ścianie ‚d’ to ręczę panu, że nie chodzi o nic innego jak tylko właśnie o ‚d’”.

„Skąd pan wie, że to pisali młodzi?”. „Bo młodzi klną”. „A starzy nie?”. „Czy pan się nie zorientował, że przekleństwa głównie odnoszą się do sfery sexu? Starych sex już nie interesuje, więc przekleństwa tracą swoją moc. Starszym ludziom z przyjemności zostało jedzenie. Do widzenia panu”.

Poszedł. Zrobiło mi się przykro. To znaczy, że wkrótce już nie będę mógł nawet kląć? Nie! Opracowałem przekleństwa dla starszych. Związane z jedzeniem. Kobieta, która zawodowo trudni się sexem to najpopularniejsze przekleństwo. A kobieta, która zawodowo trudni się gotowaniem? To Kuchta. I już mamy pierwsze słowo. Nawet podobne w brzmieniu do tamtego. Kuchta. Można dodać coś z warzyw. Nać. Gdy ktoś ma trudną sytuację może powiedzieć „ale mam przejedzone”. Wiadomo, że przejedzenie to sytuacja nieprzyjemna. Najbardziej uniwersalne przekleństwo jest słowem oznaczającym czynność seksualną. W naszym przypadku to gotowanie. Tu używamy słowa „pichcić” i „pitrasić”. Jakże ładnie brzmi „bo ci przypichcę” albo „odpichcij się ode mnie” czy inne „ty taki owaki przypitraszony”. Zamiast taki owaki powinno się użyć słów, które w młodzieżowym wydaniu są związane z narządami służącymi do prokreacji. Tu zastosujemy kuchenne przybory na przykład „słój”. „Ty słóju przypitraszony” czyż nie ładnie brzmi? Dałem Państwu receptę, resztę proszę sobie wymyślać samemu. Smacznego!



Ostatnio opublikowane artykuły w kategorii Kultura i nauka:

Odra - temat tabu?

FUNDACJA WHY NOT to grupa osób, która od listopada 2020 roku chce w sposób zorganizowany nieść POMOC, nieograniczoną szablonami, układami, granicami, przyzwyczajeniami. Rok 2020 był zaskakujący, zmieniający świat i społeczeństwa. Wirus SARS-CoV-2 szalał z niespotykaną siłą, dewastując życie na całym świecie. Rok 2022 to rozpoczęcie militarnej napaści na Ukrainę wywołującej ogólnoświatowy kryzys energetyczny. Nie zapominamy o ciągłym niszczeniu środowiska naturalnego przez rozwijający się przemysł. Chcemy POMAGAĆ! Wiemy, że tej pomocy będzie potrzebował niejeden z nas, a także środowisko naturalne. Dlatego w tym artykule chciałbym się skupić na naszych projektach środowiskowych. To, że ochrona środowiska naturalnego w Polsce jest tematem ze wszech miar trudnym, wie każdy z nas. Odczuwamy to na „własnej skórze”. Moim zdaniem, powodów takiego stanu jest mnóstwo: brak pomysłu na czystą Polskę, brak realnych programów ochrony środowiska naturalnego, rabunkowa gospodarka wydobywcza, słabo kontrolowany rozwój przemysłu, brutalna wycinka drzew (nawet w parkach narodowych), populizm, brak środków finansowych na ochronę środowiska (ale, czy na pewno?). Można by tak wymieniać bez końca…

Człowiek renesansu, dżentelmen polskiej okulistyki. Wspomnienie prof. Józefa Kałużnego

Krzysztof Smolarski: Profesor Tadeusz Krwawicz ma swoją ulicę w Lublinie, a ostatnio skwerem uhonorowano, jako chyba drugiego w historii, polskiego okulistę prof. Józefa Kałużnego. To znaczy, że Ojciec był w Bydgoszczy ważną osobą i to nie tylko przez wzgląd na okulistykę.
Bartłomiej Kałużny: To prawda. Myślę, że duże znaczenie miało też to, że był mocno zaangażowany w rozwój Collegium Medicum im. Ludwika Rydygiera (wtedy Akademii Medycznej) w Bydgoszczy. W uczelni pełnił funkcje prodziekana, później dziekana, aż w końcu przez dwie kadencje był rektorem. Z pewnością z punktu widzenia miasta była to bardzo ważna część działalności. Druga rzecz, to fakt, że Ojciec był niewątpliwie osobą towarzyską i lubianą. Nadal wielu Jego dawnych kolegów i przyjaciół pełni różne funkcje w mieście i działa na bydgoskich uczelniach. 

Mam krew w głowie. Cykl felietonów

Mam krew w głowie. Tak o tym mówię. Na co moja terapeutka: „Co pan opowiada – wszyscy mają krew w głowie. Proszę mówić, mam krwiaka. To robi wrażenie.” Tak. Po wylewie – mój był krwotoczny – mam krew w głowie. To znaczy mam krwiaka. Byłem już dwa razy na tomografii i on tam dalej jest. Na razie się nie zmniejsza. Nie mogę latać samolotem, jeździć na nartach, ani chodzić po górach. Czyli z przyjemności została mi jazda samochodem (całe szczęście!). Jak napisałem powyżej mam terapeutkę, jeszcze mam logopedkę i chodzę czasami do psychiatry. Czyli zamiast latania samolotem mam terapeutkę, zamiast jazdy na nartach mam logopedkę, a zamiast chodzenia po górach mam wizyty u psychiatry. 

Nasz brat kryzys… Cykl felietonów

W czasach PRL-u, czyli wieki temu, był taki szkolny żart, od którego mój nauczyciel historii lubił zaczynać odpytywanie: w Egipcie było dwóch braci, jeden Ramzes, drugi Kryzys. Ramzes umarł, Kryzys żyje – kończył, a ironiczny (choć i dobrotliwy) uśmiech zapowiadał, że to jednak nie koniec. Klasa w ryk, ale śmiech urywał się, kiedy jakiś nieszczęśnik usłyszał swoje nazwisko i musiał się gimnastykować. A jak łatwo się domyślić ten prawdziwy, peerelowski kryzys nie robił sobie nic ani z naszych śmiechów, ani z męki przepytywanych. W tamtych czasach kryzys wydawał się zjawiskiem (niczym Lenin) „wiecznie żywym”. 

Wielce Szanowni Państwo!

W czasach PRL-u, czyli wieki temu, był taki szkolny żart, od którego mój nauczyciel historii lubił zaczynać odpytywanie: w Egipcie było dwóch braci, jeden Ramzes, drugi Kryzys. Ramzes umarł, Kryzys żyje – kończył, a ironiczny (choć i dobrotliwy) uśmiech zapowiadał, że to jednak nie koniec. Klasa w ryk, ale śmiech urywał się, kiedy jakiś nieszczęśnik usłyszał swoje nazwisko i musiał się gimnastykować. A jak łatwo się domyślić ten prawdziwy, peerelowski kryzys nie robił sobie nic ani z naszych śmiechów, ani z męki przepytywanych. W tamtych czasach kryzys wydawał się zjawiskiem (niczym Lenin) „wiecznie żywym”.